Auteur archief: michiel dicht, schrijft en fotografeert

Kaap van hoop

Wind giert door het want,
de zeilen zijn gereefd,
duisternis wekt mijn angst.

Golven slaan over, ik ontwijk een rots.
Dan eindelijk luwte, het anker gaat uit.
Ik rust achter jouw kaap van hoop.

Je biedt me kalm water, doorzichtig als glas.
Toont me je bodem en nodigt me uit,
te duiken waar ik nog nooit was.

Gehavend schip op jouw rede ben ik en jij –
jij wacht met groot geduld af,
biedt bedding en houdt mij goed vast.

Mijn schip, geheeld en vervuld, is bereid.
Niet langer getalmd – het anker moet op,
het is tijd om verder te gaan.

Mijn zeil dat bolt in de bries zwaait gedag.
Met ferme hand stuwt de wind me naar zee,
jij roept me mijn koers te hervatten.

Michiel Soeters

Dit gedicht werd gepubliceerd in ‘Ankerplaats voor het rouwende hart’ van Riet Fiddelaers-Jaspers (2022). Heeze: In de Wolken

Weemoed

Als de ebstroom die mijn voeten
Meezuigt, zo zuigt de herinnering
Het leven uit me als ik zie
Hoe hij langsreed en zwaaide.

Stoer in de golven beweerde ik
Hem niet te kennen, liet de golven
Mijn pijn omspoelen in de hoop
Mijn boosheid te koelen en
Zwaaide niet terug.

Geen zee is sterk genoeg
De leugen af te spoelen.
Pas als ik mij beken
Laat de ebstroom mijn voeten vrij.
Pas dan kan de branding mijn pijn
Met haar schuim verkoelen,
Mijn weemoed verdrijven als ik
Naakt in de golven van mijn verleden duik.

Michiel Soeters
Vlieland, 16 september 2022

Zacht

Je zachte handen bewegen,
Pakken ferm en liefdevol.
Je zachtheid omarmt
Alles van jou
Dat vastgepakt wil worden.

Wat ontstaat bekijk je
Met zachte ogen
En een vergevende blik.
KIJK! Je smelt en
Je hart opent zich
Hoorbaar.

Uit elke porie druipt
De nektar die de overgave
Aan jezelf je biedt.

En die aantrekt,
Met al wat je beminnelijk maakt.

Michiel Soeters
Nuenen, juli 2022

Uit de bocht

Lummel, pruts, klooi,
Stamp, smijt, gooi,
Frot, frut, smeer,
Plak, pluk, scheer.

Vies, goor, nat, geil,
Krap, kort, flauw, steil,
Snel, traag, soms, vaak,
Breek, buts, plet, kraak.

Snij, plak, scheur, kras,
Spuug, veeg, modder, plas,
Echt, nep, fake, shit,
Puur, pech, staan, zit.

Trek, duw, dikst, dunst,
Bedrog, waarachtig, zelf, kunst.

Michiel Soeters
Nuenen, juli 2022

Snaar

Het verlangen mijzelf te zijn
Houdt geen stand
Als ik mijn gitaar
Niet uit zijn koffer haal,
Mijn keel niet schraap
En geen snaar laat trillen.

Alles in mij trilt mee
Langzaam vervloeit de angst
Besef ik dat ik voor mag gaan
Dat juist optreden mij dient.

De valse noot, de overslag
Het mag er allemaal zijn
Als ik mijn angsten varen laat
Vertrouw op goed genoeg.

Michiel Soeters
Nuenen, juli 2022

Het roepen

Ook al klinkt het zacht
Als een echo uit een diepe donkere put
Kun je het nog niet zien
Ruiken voelen proeven

Lijkt het een illusie
Die uit de mist boven het water
Met een nauwelijks voelbare bries
Aan komt waaien,

Kruipt het als verlangen
Door je buik en kriebelt het
Zachtjes door je lendenen
Als zoete verleiding die je beroert;

Zelfs als je het ontkent
Dringt het zich aan je op:
Een verlangen dat zich niet laat blussen
En, vroeger of later geef je eraan toe

Maakt het dat je alle onzin laat varen
Muren vermorzelt met zweet op je rug
Vermommingen afwerpt, maskers verbrand
Modder afspoelt en naakt droogt in de wind.

Om jezelf eindelijk echt te zien
Te gaan waar het voor jou bedoeld is
Geloodst door een baken in de verte
Dat jou naam roept, zacht maar beslist.

Michiel Soeters

Kleur bekennen

Nu nog houd ik mijn denken vast,
de dop nog op mijn pen.
Pas als ik het toesta te gaan stromen
komt er ruimte voor ritmiek.

Als ik ze niet het felle licht laat zien,
zullen mijn woorden
nooit de vleugels krijgen die ze helpt
om mensen te beroeren.

Vrees ik dat dat
wat klaar is nog niet af is?
Het nog geen tijd is
te gaan vliegen?

Als de schilder zijn schroom kleur te bekennen
niet had laten gaan.
Hadden zijn ritme en frivoolheid
mij niet geraakt.

Laat mijn pen, de schaamte voorbij,
zijn voorbeeld volgen:
Kleur bekennend,
spelend en vrij.

Michiel Soeters
Amersfoort, 2022

Vliegen

Een vogel die nooit het nest verlaat,
leert niet hoe te vliegen.
Terwijl vliegen toch het summum is
van een vogel te mogen zijn.

Michiel Soeters

Ben ik het waard?

Ben ik het waard
Van mezelf te houden
En iemand ook van mij?
Gezien, gehoord?
Doe ik ertoe,
Hoor ik erbij?

Ben ik het waard,
Geheeld te mogen zijn,
Met alles wat wel en wat niet
Aan verleden en heden kleeft.
Mag ik genieten,
Vrij van angst voor wat niet is?

Ben ik het waard
Te rouwen om wat was,
Te landen in het weten dat ik
Mezelf vergeven mag en jou.
Goed te zijn zoals ik ben,
En me door God geliefd te weten?

Ben ik het waard?

Michiel Soeters

Poëzie

Als ik mijn ogen sluit
Laat ik de woorden dansen
Hoor hoe de beelden komen
Zoals al dan niet bedoeld.

Mijn tranen rollen luidkeels
Taal die mijn gevoelens kneedt
Hartgrondig vuige stortvloed
Die vergetelheid verbreekt.

Het ritme van de woorden
Slaat genadeloos de maat
Laat pijn weer hardop vlammen
Heelt gelijk mijn rauw gemoed.

Met ogen open zie ik
Hoe de dichter mij vervoert
Voel ik de beelden dansen
In m’n lijf en in m’n hart.

Een leven zonder dichtkunst
Is als grond met droge scheuren
Waar de liefde niet wil groeien
En mijn hoop acuut verdort.

Michiel Soeters